Αγροκαύσιμα

Τα βιοκαύσιμα έχουν προβληθεί ως μια λύση στο εντεινόμενο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής και της μείωσης των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων. Φυτά που δεσμεύουν διοξείδιο του άνθρακα και κατόπιν μετατρέπονται σε καύσιμη ύλη της οποίας οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα δεσμεύονται ξανά από τα φυτά που καλλιεργούνται για βιοκαύσιμα. Μια ανανεώσιμη μορφή ενέργειας δηλαδή που θεωρητικά δεν εντείνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και δίνει διεξόδους στην αγροτική οικονομία. Ωστόσο, οι έρευνες και η πρακτική δείχνουν ότι το μοντέλο παραγωγής των βιοκαυσίμων και η βιασύνη για επέκταση μαζικής κλίμακας ουσιαστικά θα επιδεινώσει την περιβαλλοντική και κοινωνική κρίση, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Τα βιοκαύσιμα ήδη προσβάλλουν την παραγωγή τροφίμων και τα ζωτικά οικοσυστήματα του παγκόσμιου Νότου, ενώ τα όποια οφέλη από τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ουσιαστικά εξαλείφονται λόγω της εντατικής παραγωγής και της μετατροπής της γης σε καλλιεργούμενες εκτάσεις.

 Miguel Altieri
Καθηγητής Αγροτικής Οικολογίας
Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Berkeley

Elizabeth Bravo
Δίκτυο για μια Λατινική Αμερική Ελεύθερη από Μεταλλαγμένα
Quito, Ισημερινός

Tα έθνη του ΟΟΣΑ- Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, που αποτελούν 56% της κατανάλωσης ενέργειας του πλανήτη, χρειάζονται απελπισμένα την αντικατάσταση του πετρελαίου με άλλα υγρά καύσιμα. Οι παγκόσμιοι ρυθμοί πετρελαιοπαραγωγής αναμένονται να φτάσουν το μέγιστο τους αυτό τον χρόνο, και ο διεθνής ανεφοδιασμός θα ελαττωθεί πιθανώς σημαντικά τα επόμενα πενήντα έτη. Υπάρχει επίσης μεγάλη ανάγκη να βρεθούν υποκατάστατα των ορυκτών καυσίμων, τα οποία είναι από τους σημαντικότερους συνεισφέροντες στη παγκόσμια κλιματική αλλαγή μέσω της εκπομπής CO2 και άλλων αερίων του θερμοκηπίου.

Η διατροφική κρίση άφησε έντονα ίχνη παγκοσμίως μέσα στο 2008 και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Οι αυξήσεις τιμών, η σπάνη διατροφικών ειδών, η πείνα εντάσσονταν σε κάποιο στρατηγικό σχέδιο ελέγχου των πληθυσμών από τις εταιρείες; Ναι, αλλά μόνον αν δει κανείς το ζήτημα μακροπρόθεσμα, αν μιλήσουμε δηλαδή όχι για μια συνέπεια της χρηματοπιστωτικής “κρίσης”, αλλά για ένα τεράστιο ζήτημα διαχείρισης καθώς και ελέγχου της πρόσβασης στους ενεργειακούς και διατροφικούς πόρους, από το νερό ως σιτάρι και από τα καύσιμα ως την επιβολή της φονικής τεχνοεπιστήμης της ατομικής ενέργειας, ένα τεράστιο ζήτημα λεηλασίας, κατασπατάλησης και καταστροφής πηγών της: Αλλιώς δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για διατροφική κρίση όταν το πλεόνασμα είναι τόσο μεγάλο και όταν είναι τόσο σοβαρό πρόβλημα από μόνα τους τα λύμματα και οι ρύποι από τα τρόφιμα.